Als zorgen vanzelfsprekend wordt, raak je jezelf soms een beetje kwijt
Je doet het uit liefde. Voor je partner, je ouder, je kind of iemand anders die je dierbaar is. Vaak begin je met kleine dingen: een boodschap doen, meegaan naar een afspraak, iets regelen wat even niet meer lukt. Voor je het weet is zorgen een vanzelfsprekend onderdeel van je dag geworden.
En juist daarin schuilt soms de uitdaging.
In een interview met Zuid&Zo mocht ik vertellen over mijn werk met mensen die langdurig zorgen voor anderen en daarbij de verbinding met zichzelf soms kwijtraken. Vaak komen zij niet binnen met de woorden: “Ik ben overbelast.” Het lichaam spreekt meestal eerder. Via een slechte nachtrust, een onrustig gevoel, pijn in de nek of schouders, buikklachten of het gevoel dat je altijd ‘aan’ staat.
In mijn praktijk kijk ik niet alleen naar de klacht, maar naar de mens achter de klacht. Wat draagt iemand met zich mee? Waar liggen grenzen? Waar stroomt energie weg en waarvan laad je juist weer op?
Het antwoord zit meestal niet in één grote verandering. Het begint vaak met kleine momenten van bewustwording. Een ademhaling die weer wat dieper wordt. Voelen dat je voeten op de grond staan. Erkennen dat ook jij aandacht en zorg nodig hebt.
Want zorgen voor een ander betekent niet dat je jezelf moet vergeten.
Ik ben dankbaar dat ik mijn verhaal hierover heb mogen delen in Zuid&Zo. Het raakt een onderwerp dat veel mensen herkennen, maar waar nog te weinig open over wordt gesproken.
Ben je benieuwd naar mijn verhaal, mijn visie op balans en hoe het lichaam signalen afgeeft wanneer het teveel wordt?
Lees hier het volledige interview in Zuid&Zo
